EN

واتراستاپ مورد مصرف در دیوارهای مرزی (Bund wall) مخازن نفتی

درزبندی مقاطع بتنی برای سازه هائی که در معرض فشار هیدرولیکی یک سیال قرار می گیرند، مورد توجه ویژه مهندسان و پیمانکاران می باشد. استفاده از نوارهای پلیمری تحت عنوان واتراستاپ در سازه های آبی و فاضلابی بسیار رایج و شناخته شده است. این محصولات به شکل نوارهای انعطاف پذیر حاصل آمیزه های پی وی سی هستند که به منظور آب بندی استفاده می شوند. نوارها قبل از اجرای بتن ریزی، داخل سازه و در امتداد درز، مهار می گردند و پس از قالب بندی سازه، بتن ریزی انجام می شود. نوار واتراستاپ در دو مرحله بتن ریزی کاملاً داخل سازه بتنی مدفون می شود به طوری که نیمی از آن در بتن اولیه و نیمه دیگر در بتن مرحله دوم دفن می گردد و درز بتن را کاملاً می بندد. بسته به ارتفاع و فشار آب واتراستاپ در عرض و ضخامتهای مختلفی انتخاب می شود.


در سازه هائی که سیال های غیر آبی در آن نگهداری می شوند و یا در معرض این سیال ها، قرار دارند، بعضاً نمی توان از نوارهای پی وی سی استفاده کرد. از آنجا که کامپوندهای پی وی سی ترکیبی از مواد مختلف هستند که با هم ممزوج شده اند، ترکیبات آلی بعضاً می توانند باعث انحلال و تخریب ساختار واتراستاپ شوند. برخی از ترکیبات به شدت قلیائی و یا به شدت اسیدی نیز می توانند باعث تجزیه واتراستاپ گردند و لذا برای این گونه سیالها باید از مواد دیگری استفاده کرد. استفاده از ورق های فلزی از جنس استیل و مس در گذشته رایج بوده است و نوارهای لاستیکی نیز از جمله موادی هستند که به تازگی مصرف زیادی در دنیا پیدا کرده اند.


Bund Wall:


دیوارهای مرزی، سازه های بتنی هستند که دور تا دور مخازن نفتی حائل می شوند تا در صورتی که به هر دلیل غیر مترقبه ای، مخزن دچار آسیب شد، محتویات مخزن در یک محوطه دور مخزن مهار شود و در زمان لازم این سیال به مخزن جدید هدایت گردد. سیال های نفتی که عمدتاً بر پایه هیدروکربنها می باشند، موادی هستند که باعث تخریب کامپوند پی وی سی در دراز مدت می شوند. استفاده از نوارهای لاستیکی به منظور درزبند، در دنیا رایج است، چرا که این نوارها می توانند مدت زمان زیادی در بتن ماندگار بوده و در صورت حادثه، در هر زمانی توان انتظار مناسب را داشته باشند. این نوارها از جنس پلاستیک های ولکانیده شده هستند که در اثر حرارت ذوب نمی شوند، و در حرارتهای بسیار بالا می سوزند. همچنین لاستیکها در هیچ حلالی نیز حل نمی شوند. ساختار پلیمری این مواد، در یک فرآیند ولکانش، از حالت خطی خارج شده و به حالت شبکه ای تغییر می کند. همین شبکه ای بودن باعث مقاومت بالای این ترکیبات در برابر تجزیه و تخریب است.